Πρωτομαγιά 2026
Στη σκληρή αναμέτρηση ανάμεσα στο εργατικό κίνημα και την κυβέρνηση, παλεύουμε για την κλιμάκωση των αγώνων και για την αντικαπιταλιστική προοπτική, προτείνει η Μαρία Στύλλου.
Η πολιτική κατάσταση με τη μακρόσυρτη κρίση της Νέας Δημοκρατίας (παρά την ανυπαρξία της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης), θυμίζει μέρες του 2012. Τότε που ο παλιός δικομματισμός ΠΑΣΟΚ-ΝΔ κατέρρεε και η κυρίαρχη τάξη αγωνιούσε για το αν μπορεί να εξασφαλίσει μια κυβέρνηση ικανή να διαχειριστεί την τεράστια κρίση του ελληνικού καπιταλισμού.
Σήμερα, οι προκλήσεις είναι ξανά τεράστιες μέσα σε συνθήκες εμπλοκής σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο που βρίσκεται σε αδιέξοδο, με την ενεργειακή κρίση να απειλεί να πάρει πρωτοφανείς διαστάσεις και τον στασιμοπληθωρισμό να ακυρώνει όλες τις οικονομικές προσδοκίες. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας παραπαίει και η κυρίαρχη τάξη ψάχνει αγωνιωδώς για επόμενη πολιτική λύση- μπορεί να επιστρέψει ο Τσίπρας, τι ρόλο μπορεί να παίξει το ΠΑΣΟΚ, τι θα κάνει ο Σαμαράς και τα ακροδεξιά ρετάλια της Δεξιάς;
Οι απόπειρες του Μητσοτάκη να αποκτήσει δημοσκοπική ανάκαμψη σκοντάφτουν ξανά και ξανά.
Πρώτη επιλογή ήταν το χαρτί της πολεμοκαπηλείας. Η απόφαση για μεγαλύτερη εμπλοκή στον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν ντύθηκε με «πατριωτικά» χρώματα περί υπεράσπισης της Κύπρου και ανατροπής των συσχετισμών απέναντι στην Τουρκία. Πρώτα ήταν οι φρεγάτες και τα F-16, τάχα για την «προστασία της Κύπρου» στην πράξη για την ενίσχυση του Ισραήλ. Ύστερα οι Πάτριοτ στη Σαουδική Αραβία για την προστασία της Aramco και των εφοπλιστών. Και στη συνέχεια οι Πάτριοτ στην Κάρπαθο και στη Θράκη για να «προστατεύουν τη Βουλγαρία και την Τουρκία, από την ανατολική Θράκη ως το Ιντσιρλίκ».
Στη συνέχεια, περιοδεία σε Κατάρ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Σαουδική Αραβία με βασικό άξονα την κλιμάκωση της στρατιωτικής συνεργασίας πραγματοποίησε ο Δένδιας στις αρχές Απρίλη. Η ομιλία του προς τους στρατιώτες που συμμετέχουν στην «Ελληνική Δύναμη Σαουδικής Αραβίας» ήταν ένα μνημείο πολεμοκαπηλείας:
«Θέλω να σας πω κατ’ αρχήν ότι στο Ριάντ λίγο πριν, είδα τον Υπουργό Άμυνας, ο οποίος όπως ξέρετε είναι ο αδελφός του Πρίγκιπα διαδόχου. Μου είπε τα θερμότερα λόγια για την παρουσία μας εδώ... Ο κόσμος αλλάζει. Δυστυχώς, η ελπίδα μας ότι θα ζήσουμε εν ειρήνη σ’ αυτόν τον πλανήτη, δεν πραγματοποιείται. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, υποχωρεί το Δίκαιο, επικρατεί η ισχύς. Όπως ξέρετε, εμείς είμαστε μια μικρή χώρα η οποία αντιμετωπίζει υπαρκτή και εκπεφρασμένη απειλή. Κατά συνέπεια η εμπειρία σας είναι κάτι το οποίο δεν μπορεί να αντικατασταθεί. Η εμπειρία στο πεδίο, η εμπειρία υπό πραγματικές συνθήκες».1
Σε ποια επικράτηση ισχύος αναφέρεται άραγε ο Δένδιας που έχει ξεγράψει οριστικά από την ατζέντα του την ειρήνη; Μήπως του Τραμπ; Μήπως του ελληνικού καπιταλισμού και των εφοπλιστών; Ποιον προσπαθεί να κοροϊδέψει με τα περί «μικρής χώρας» που «αμύνεται» την ώρα που η κυβέρνηση Μητσοτάκη χώνεται βαθύτερα στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς από τον Περσικό Κόλπο μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα;
Με τον πόλεμο του Τραμπ και του Νετανιάχου να σκοντάφτει στην αντίσταση του Ιράν και στο αντιπολεμικό κίνημα που ξεσηκώνει, οι θριαμβολογίες Μητσοτάκη-Δένδια για εθνικές επιτυχίες γυρίζουν μπούμεραγκ. Η κυβέρνηση βρίσκεται μπροστά στην προοπτική να διαχειριστεί μια ήττα χωρίς να μπορεί να πάρει αποστάσεις από τον Τραμπ.
Δεύτερο χαρτί που προσπάθησε να παίξει ο Μητσοτάκης ήταν αυτό των «παροχών» με ανακοινώσεις αρχικά για αύξηση του κατώτατου μισθού από 1 Απρίλη και νέο «πακέτο» στα τέλη του μήνα.
Ο Μητσοτάκης έκανε την ανακοίνωση των μέτρων αμέσως μετά την ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ για το «πρωτογενές πλεόνασμα» του 2025 που ήταν στο 4,9% του ΑΕΠ όταν ο προϋπολογισμός έθετε στόχο στο 3,7% του ΑΕΠ. Το θηριώδες πλεόνασμα προήλθε από την εξοντωτική λιτότητα, την υποστελέχωση των δημόσιων υπηρεσιών, την υποχρηματοδότηση των κοινωνικών δαπανών και από την αύξηση των εσόδων εξαιτίας, κυρίως, της αύξησης των εσόδων από ΦΠΑ σε συνδυασμό με την αύξηση των τιμών.2
Η ακρίβεια θερίζει τα μεροκάματα και γεμίζει τα πλεονάσματα του προϋπολογισμού που καταλήγουν στους τραπεζίτες και στους καπιταλιστές εκτός από κάτι ψίχουλα. Προκλητική κοροϊδία που δεν κατάφερε να σταματήσει τη δημοσκοπική κατρακύλα. Η πρόθεση ψήφου για τη ΝΔ πέφτει στο 20%.
Δίπλα σε όλα αυτά έρχεται η ατέλειωτη σειρά των σκανδάλων. Ο Μητσοτάκης αναγκάστηκε να ακολουθήσει την προτροπή της Ντόρας Μπακογιάννη και να απαλλαγεί από τον Μακάριο Λαζαρίδη τον οποίο μόλις είχε διορίσει υφυπουργό μετά τις παραιτήσεις υπουργών και υφυπουργών που εμπλέκονται στο σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ.
Το πρώτο κύμα των αποκαλύψεων σε σχέση με τον ΟΠΕΚΕΠΕ είχε καταλήξει στην παραίτηση τον Ιούνιο του 2025 του Μάκη Βορίδη (υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου και πρώην υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης), τριών υφυπουργών και ενός γενικού γραμματέα υπουργείου από τις θέσεις τους. Το δεύτερο κύμα ήρθε με την διαβίβαση της σχετικής δικογραφίας από την ευρωπαϊκή εισαγγελία στη Βουλή το Σάββατο 3 Απρίλη. Δυο ακόμα υπουργοί (Τσιάρας, Κεφαλογιάννης) και ένας υφυπουργός (Βαρτζόπουλος) παραιτήθηκαν.3
Η συνέχεια ήταν χειρότερη. Ο Λαζαρίδης δεν ήταν, απλά, ένας τυχαίος υφυπουργός που «πιάστηκε» να έχει έναν τίτλο σπουδών - κουρελόχαρτο από κάποιο «κολλέγιο» της πλάκας και να διορίζεται σε θέση υπουργείου που απαιτούσε πανεπιστημιακό τίτλο. Ήταν ο εισηγητής της ΝΔ και πρόεδρος στην εξεταστική - πλυντήριο της Βουλής, για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, που «έβγαλε λάδι» όλους τους εμπλεκόμενους υπουργούς και βουλευτές της ΝΔ και ανταμείφθηκε από τον Μητσοτάκη για αυτή τη «βρόμικη δουλειά».
Το σκάνδαλο με το πτυχίο Λαζαρίδη δείχνει και το πόσο δίκιο έχει ο κόσμος που πάλευε και παλεύει ενάντια στην «αξιολόγηση» στο Δημόσιο, στην ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων και στις διαγραφές φοιτητών. Τον Ιούνιο του 2013 ο Λαζαρίδης μετακινείται στο γραφείο Τύπου και Δηµοσίων Σχέσεων του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθµισης, µε υπουργό τότε τον «προσωπικό φίλο» του, Κυριάκο Μητσοτάκη. Ήταν η εποχή που ο Μητσοτάκης άνοιγε το ζήτημα της «αξιολόγησης» και του ελέγχου των «πλαστών πτυχίων» στο Δημόσιο.
Έγραφε, η Τιάνα Ανδρέου στην Εργατική Αλληλεγγύη, το 2018, «η σκληρότητα με την οποία αντιμετωπίστηκε από τους δικαστές η καθαρίστρια από το Βόλο ήταν πράγματι σοκαριστική. Όμως ο νόμος με βάση τον οποίο καταδικάστηκε, συνδέεται με τη διαδικασία που εφαρμόστηκε στο δημόσιο πριν από 4 περίπου χρόνια για τον “έλεγχο της γνησιότητας δικαιολογητικών” και φέρει την υπογραφή του τότε υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κυριάκου Μητσοτάκη. Ήταν η περίοδος που η κυβέρνηση των Σαμαροβενιζέλων, έψαχνε τρόπους να αρχίσει τις απολύσεις Δημοσίων Υπαλλήλων μέσα από δύο τρόπους: με τη γνωστή «αξιολόγηση» του Κυριάκου και με την προσθήκη “ειδικού πειθαρχικού παραπτώματος” στον Υπαλληλικό Κώδικα όπου ειδικά το παράπτωμα της νοθείας ή παραποίησης εγγράφου, αποτελεί “… πειθαρχικό παράπτωμα διαρκούς χαρακτήρα”. Έτσι λοιπόν ξεκίνησε μία ολόκληρη εκστρατεία νόμου και ηθικής και απολύθηκαν – άγνωστο πόσοι- Δημόσιοι Υπάλληλοι με συνοπτικές διαδικασίες, διαγράφτηκαν από το μητρώο ΔΥ και σβήστηκαν τα ένσημά τους, ενώ ήρθαν αντιμέτωποι και με το ποινικό σκέλος της διαδικασίας. Στις περισσότερες περιπτώσεις το “έγκλημα” ήταν η παραποίηση του βαθμού απολυτηρίων Δημοτικού ή Λυκείου για να καταφέρουν να πληρούν τα ακατανόητα κριτήρια του ΑΣΕΠ. Σε αυτές τις περιπτώσεις ήταν πολύ εύκολο να γίνει η ανεύρεση του πρωτότυπου απολυτηρίου από τα σχολεία, ενώ αντίθετα δεν μπορούσε να αποδειχτεί η γνησιότητα πτυχίων και μεταπτυχιακών τίτλων από ιδιωτικά πανεπιστήμια και κολέγια του εξωτερικού που πουλάνε κυριολεκτικά πτυχία και μάλιστα πολύ ακριβά».4
Συστημική κρίση, εργατική αντίσταση
Οι λυσσαλέες επιθέσεις της κυβέρνησης καταλήγουν με την ίδια να βουλιάζει σε δίνη σκανδάλων και εγκλημάτων. Όταν σχημάτισε κυβέρνηση το 2019 ο Μητσοτάκης, από τις στήλες αυτού του περιοδικού επισημαίναμε ότι:
«Η νέα κυβέρνηση βάζει τρεις στόχους που θεωρεί ότι μπορεί να τους πετύχει.
Ο πρώτος, είναι να ξανακάνει τον ελληνικό καπιταλισμό ανταγωνιστικό, ανεβάζοντας την κερδοφορία του και την ανταγωνιστικότητα του. Αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της προσπάθειας είναι η ιδιωτικοποίηση των ΔΕΚΟ και κομματιών του δημοσίου όπως είναι η υγεία και η εκπαίδευση, αλλά όλα αυτά σημαίνουν σύγκρουση με το εργατικό κίνημα.
Ο δεύτερος στόχος είναι ακριβώς η πολιτική επίθεση στην εργατική τάξη και στα συνδικάτα. Το εργατικό κόστος έχει συμπιεστεί μέσα στα χρόνια των μνημόνιων, αλλά η εξόρμηση για να μην πάρει η εργατική τάξη πίσω τα χαμένα είναι τεράστια μάχη γεμάτη συγκρούσεις. Από τις συλλογικές συμβάσεις και τη λειτουργία των σωματείων μέχρι τη συρρίκνωση του δημόσιου τομέα και την εξάπλωση της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων σε περισσότερους τομείς, τίποτε δεν προχωράει χωρίς αντιστάσεις.
Γι' αυτό και αποκτά ξεχωριστή σημασία ο τρίτος στόχος, η οργανωμένη επίθεση στις αριστερές ιδέες, στα κινήματα και στα προχωρήματα που έκανε ο κόσμος. Το ζήτημα που τους ανησυχεί και τους τρελαίνει είναι πώς μπορούν να γυρίσουν αυτόν τον κόσμο πίσω.
Η Ν.Δ. χρησιμοποιεί δυο εργαλεία, την ιδεολογική επίθεση και την καταστολή. Η ιδεολογική επίθεση προβάλλει σαν επιχείρημα ότι μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ ηττήθηκε στις εκλογές όλη η Αριστερά και οι ιδέες της. Πολύ θα ήθελαν να κυριαρχήσει η αντίληψη ότι ο ανταγωνισμός είναι πιο προωθητικός από την αλληλεγγύη. Ο καθένας για τον εαυτό του και όσοι δεν τα βγάζουν πέρα ας τους πάρει το ποτάμι.
Απέναντι στην αλληλεγγύη προωθούν τις διακρίσεις, διακρίσεις ρατσιστικές, σεξιστικές, όπως κάνει ο Όρμπαν στην Ουγγαρία και ο Σαλβίνι στην Ιταλία. Ο Όρμπαν δίνει δάνειο στα νιόπαντρα ζευγάρια και σε κάθε παιδί που γεννιέται κόβει ένα ποσοστό του δανείου. Εισβολή του κράτους στην αναπαραγωγή με ρατσιστικά και σεξιστικά κριτήρια υπέρ των Ούγγρων και υπέρ της οικογένειας. Σ’ αυτό το δρόμο είναι και η δήλωση της υφυπουργού απασχόλησης εδώ ότι σε κάθε ζευγάρι το κράτος θα δίνει επίδομα 2.000 ευρώ για κάθε γέννα, με την προϋπόθεση η γυναίκα να είναι κάτω των 30 ετών και Ελληνίδα.
Το μαύρο μέτωπο που στηρίζει τη νέα κυβέρνηση – εκκλησιαστική ιεραρχία, ακροδεξιά και φασίστες, μαζί με διανοούμενους θαυμαστές του Τραμπ- έχει πια το ελεύθερο να ξεκινάει πολύ πιο ανοιχτά τις επιθέσεις του απέναντι στις γυναίκες, στην ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, στους μετανάστες. Η ισλαμοφοβία είναι η θρησκεία που τους ενώνει».5
Ζήσαμε όλα αυτά τα χρόνια τις επιθέσεις του Μητσοτάκη και των υπουργών του για να υλοποιήσουν αυτή την ατζέντα. Ο απολογισμός τους είναι τα ατέλειωτα σκάνδαλα και εγκλήματα από τα Τέμπη ως τη Γάζα, από την Πύλο ως τη Βιολάντα, από τις γυναικοκτονίες ως τα πλαστά πτυχία των «αρίστων». Αντί να επιβάλουν ιδεολογική ήττα της Αριστεράς, βρίσκονται πολιορκημένοι από την ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου των αγώνων που ξεφτιλίζει σε διεθνή κλίμακα τη Δεξιά και την ακροδεξιά, τον Τραμπ και τους φίλους του.
Σε επόμενες σελίδες αυτού του τεύχους μπορείτε να διαβάσετε για την πολιτικοποίηση μέσα στις ΗΠΑ που φτάνει να κάνει Γενική Απεργία την Πρωτομαγιά μέσα στην καρδιά του παγκόσμιου καπιταλισμού. Η Αμερική δεν είναι μόνη. Στη Βρετανία στις 28 Μάρτη έγινε το μεγαλύτερο συλλαλητήριο εδώ και δεκαετίες ενάντια στην ακροδεξιά. Η κυβέρνηση του Στάρμερ καταρρέει, οι Συντηρητικοί βρίσκονται σε διάλυση και ο κόσμος στους δρόμους φράζει τη φασιστική απειλή.
«Μισό εκατομμύριο άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους του κεντρικού Λονδίνου το Σάββατο 28 Μάρτη, στην μεγαλύτερη πορεία κατά της ακροδεξιάς στην ιστορία της Βρετανίας. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας Socialist Worker:
Η οδός Γουάιτχολ γέμισε με χειροποίητα πλακάτ, πανό και σημαίες, με τους ήχους των συνθημάτων. Όταν η κεφαλή της πορείας έφτασε στο τέλος, η πίσω πλευρά βρισκόταν ακόμα στην αφετηρία.
Στην πλατεία Τραφάλγκαρ, χιλιάδες άνθρωποι χόρευαν υπό τους ήχους της ηλεκτρονικής μουσικής και φώναζαν: «Λευτεριά στην Παλαιστίνη», στο συλλαλητήριο-ρέηβ πάρτυ με τον τίτλο «House Against Hate». Τα μπλοκ των συνδικάτων ήταν τα μεγαλύτερα που έχουν κατέβει σε πανεθνική διαδήλωση εδώ και αρκετά χρόνια. Ο Λιούις Νίλσεν, από το Stand Up To Racism, δήλωσε: «τους τελευταίους έξι μήνες, σε όλη τη χώρα, οι αντιρατσιστές/ριες οργανώνονται και κινητοποιούνται. Το μήνυμά μας στον Τόμι Ρόμπινσον είναι: αν έρθεις για τους μουσουλμάνους, αν έρθεις για τους μετανάστες, αν έρθεις για τους πρόσφυγες, θα σε σταματήσουμε. Έχουμε ένα μήνυμα και για τους άλλους. Στον Νάιτζελ Φάρατζ τον ρατσιστή, τον μισαλλόδοξο, τον τρανσφοβικό που λέει ότι θα φέρει την ICE στη Βρετανία. Του λέμε, ξέρουμε τι είσαι. Θα σε σταματήσουμε και εσένα».6
Αντίστοιχα στην Ιταλία:
«Περισσότεροι από 300.000 διαδήλωσαν στη Ρώμη το Σάββατο 28 Μάρτη όπου οι κινητοποιήσεις είχαν ξεκινήσει από την προηγούμενη ημέρα με μια μεγάλη συναυλία στην ιταλική πρωτεύουσα. «Για έναν κόσμο απαλλαγμένο από πολέμους» έγραφε το πανό στην κεφαλή της μεγάλης διαδήλωσης που ξεκίνησε από την Piazza della Repubblica και βάδισε προς την Piazza San Giovanni.
«Σας έχουμε ήδη διώξει μια φορά» έγραφε ένα από τα πανό κατά της κυβέρνησης της Μελόνι, παραπέμποντας στο τέλος του πολιτικού της προγόνου, του Μουσολίνι. Δεν ήταν το μόνο. Διαδηλωτές κρατούσαν ανάποδα τις φωτογραφίες της ιταλίδας πρωθυπουργού, του υπουργού Δικαιοσύνης Νόρντιο και του προέδρου της Γερουσίας Λα Ρούσα, θυμίζοντας τον ιταλό δικτάτορα και τους συνεργάτες του κρεμασμένους ανάποδα στην Πιατσάλε Λορέτο του Μιλάνου. Αλλού οι φωτογραφίες τους ήταν δίπλα σε μια γκιλοτίνα από χαρτόνι».7
Δυο βδομάδες αργότερα ήρθε η σειρά της Ουγγαρίας. Εκατομμύρια Ούγγροι πανηγύρισαν μόλις ο ακροδεξιός πρωθυπουργός Όρμπαν παραδέχτηκε την ήττα του στις κοινοβουλευτικές εκλογές της Ουγγαρίας. Η ήττα του Όρμπαν αποτελεί πλήγμα για τον Τραμπ στις ΗΠΑ, τον Φάρατζ στη Βρετανία και τον Νετανιάχου στο Ισραήλ. Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς και ο υπουργός Εξωτερικών Ρούμπιο επισκέφθηκαν και οι δύο προεκλογικά την Ουγγαρία για να υποστηρίξουν την εκστρατεία του Όρμπαν.
Αυτή η οργή συντονίστηκε και εδώ και στις 28 Μάρτη και την Πρωτομαγιά. Ηττημένο δεν είναι το εργατικό κίνημα, είναι η κυβέρνηση που βάλθηκε να το διαλύσει. Αυτό φάνηκε πανηγυρικά με την απεργία στους Δήμους στις 24 Απρίλη.
«Μια απεργία - σεισμός έφερε τη νίκη για τους εργαζόμενους των δήμων. Το πρωί της Παρασκευής 24/4 το κέντρο της Αθήνας πλημμύρισε με χιλιάδες εργάτες/ριες από δήμους όλης της χώρας, στο απεργιακό συλλαλητήριο της ΠΟΕ ΟΤΑ.
Βασική αιχμή της απεργίας ήταν το προσχέδιο νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών που μέσα από μια σειρά μέτρων χιλιάδες συμβασιούχοι εργαζόμενοι που στελεχώνουν τις κοινωνικές δομές των δήμων εδώ και πάνω από δυο δεκαετίες, θα κινδύνευαν να πεταχτούν στον δρόμο και οι δομές να απογυμνωθούν από προσωπικό. Μεταξύ άλλων προέβλεπε ότι οι εργαζόμενοι των παιδικών σταθμών, ΚΔΑΠ, κέντρων ημερήσιας φροντίδας ηλικιωμένων κλπ, θα προσλαμβάνονταν μέσα από έναν ηλεκτρονικό κατάλογο - δεξαμενή υποψηφίων, μόνο για 2 έτη, με συμβάσεις εργασίας 8μηνης ή 11μηνης διάρκειας, πολλές εξ’ αυτών μερικής απασχόλησης, ενώ η μισθοδοσία των εργαζομένων θα εξαρτιόταν αποκλειστικά από τα voucher.
Οι απεργοί συγκεντρώθηκαν στα γραφεία της Ομοσπονδίας στην Πλατεία Καραϊσκάκη και βάδισαν προς το Υπουργείο Εσωτερικών στη Βασιλίσσης Σοφίας σχηματίζοντας ένα ποτάμι που όταν η κεφαλή έφτανε στο υπουργείο τα τελευταία μπλοκ βρίσκονταν στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Πραγματικά δύσκολα μπορεί να βρει κανείς περιοχή της χώρας που το σωματείο εργαζομένων του δήμου να μην έδωσε μαζικά το παρών στην απεργιακή διαδήλωση. «Λεφτά για τα παιδιά – Όχι για τις βόμβες και τ’ αφεντικά» ήταν ένα από τα συνθήματα που ακουγόταν από τα ηχεία στο φορτηγό που προπορευόταν της πορείας.
Την προηγούμενη ημέρα σε όλους τους δήμους πραγματοποιήθηκαν γενικές συνελεύσεις με μεγάλη συμμετοχή που συζήτησαν για τη μάχη για μόνιμη και σταθερή εργασία και την ανάγκη για επιτυχία της απεργίας και απεργιακή κλιμάκωση στη συνέχεια.
Η μαζικότητα της απεργίας έφερε και τη νίκη, καθώς μετά τη συνάντηση των συνδικαλιστών με την ηγεσία του Υπουργείου, ανακοινώθηκε ότι το νομοσχέδιο θα αποσυρθεί. «Στην συνάντηση που πραγματοποιήθηκε με την ηγεσία του Υπουργείου Εσωτερικών η Εκτελεστική Επιτροπή της ΠΟΕ ΟΤΑ απαίτησε την απόσυρση του Προσχεδίου Νόμου που είχε αποσταλεί στην ΚΕΔΕ. Η ηγεσία του Υπουργείου Εσωτερικών δεσμεύτηκε πως το προσχέδιο Διάταξης "καρμανιόλα" δεν υφίσταται πλέον και δεν αποτελεί πλαίσιο συζήτησης για τους εργαζόμενους. Αποσύρεται δια παντός» ανακοίνωσε ο πρόεδρος της ΠΟΕ-ΟΤΑ».8
Οι εργάτες των Δήμων δεν είναι μόνοι. Η αντίσταση στην «αξιολόγηση» ξεκίνησε τότε που ο Μητσοτάκης ήταν υπουργός και δεν έχει καταφέρει να την τσακίσει ούτε μετά από όλα αυτά τα χρόνια ως πρωθυπουργός. Οι εκπαιδευτικοί ήταν και είναι στην πρώτη γραμμή οργανώνοντας την αλληλεγγύη στους/στις συναδέλφους/ισσες που διώκονται. Στις 29 Απρίλη, ημέρα κινητοποίησης ενάντια στις διώξεις εκπαιδευτικών, πλήθος ήταν τα πρωτοβάθμια σωματεία που επεκτείνουν τις στάσεις εργασίας των ομοσπονδιών ΔΟΕ και ΟΛΜΕ μετατρέποντάς τες ουσιαστικά σε 24ωρη απεργία. Η απεργιακή συγκέντρωση έγινε έξω από το Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο (Ξενίας 24) στις 8:30πμ και ακολούθησε πορεία στο κέντρο.
Αντίστοιχες εικόνες στα Νοσοκομεία. Μετά την απεργία της Πρωτομαγιάς, οι εργαζόμενοι στα δημόσια νοσοκομεία οργανώνουν τη συμμετοχή τους στην 24ωρη πανελλαδική πανδημοσιοϋπαλληλική απεργία που έχει προκηρύξει η ΑΔΕΔΥ την Τετάρτη 13 Μάη. Τον Απρίλη, δύο περιστατικά κατάρρευσης γιατρών συνέβησαν στα νοσοκομεία Καλαμάτας και Ρεθύμνου, εξαιτίας της υπερεργασίας και της υπερεφημέρευσης. Η Ένωση Γιατρών ΕΣΥ Ρεθύμνου (ΕΓΕΣΥΡ) προχώρησε σε στάση εργασίας και συγκέντρωση στο προαύλιο του νοσοκομείου Ρεθύμνου, τη Δευτέρα 27 Απρίλη με βασικά αιτήματα την προκήρυξη όλων των κενών θέσεων εργασίας του νοσοκομείου άμεσα, να σταματήσουν οι μετακινήσεις, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και να μην πληρώνουν τίποτα οι ασθενείς στο νοσοκομείο.
Στο νοσοκομείο Άγ. Σάββας, στις εκλογές του σωματείου που έγιναν την 1 Απρίλη, εξαφανίστηκε η ΔΑΚΕ και πρώτη δύναμη αναδείχθηκε αυτοδύναμα η Ενωτική Αγωνιστική Πρωτοβουλία Εργαζομένων κερδίζοντας πέντε έδρες στο εννιαμελές προεδρείο.
«Πρόκειται για μία μεγάλη νίκη, ένα ακόμη ηχηρό χαστούκι στην ηγεσία του υπουργείου διάλυσης της Δημόσιας Υγείας, της διοίκησης και της δεξιάς μέσα στο νοσοκομείο. «Το κοινό ψηφοδέλτιο ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ που αποτελούσε το μακρύ χέρι της διοίκησης και του υπουργείου Υγείας μέσα στο νοσοκομείο, δεν κατάφερε να συγκροτήσει ψηφοδέλτιο και απείχε από τις εκλογές», αναφέρει το Συντονιστικό Νοσοκομείων στην ανακοίνωση του. «Παρόλα αυτά η πλειοψηφία των συναδέλφων δεν τους ακολούθησε, συμμετείχε στις εκλογές και δυνάμωσε το Σύλλογο κάνοντας την Αριστερά κυρίαρχη δύναμη. Δεν ξεχνάμε ότι ο Άδωνις, αγκαλιά με τον Παπαναστάση της ΔΑΚΕ, δήλωνε ότι θα κερδίσουν τις εκλογές σε όλα τα σωματεία των νοσοκομείων και στην ΠΟΕΔΗΝ. Στην ΠΟΕΔΗΝ, η ΔΑΚΕ έπεσε και σε ψήφους και σε ποσοστά και στον Άγιο Σάββα δεν μπόρεσαν να συγκροτήσουν ψηφοδέλτιο αλλά αντίθετα “η συμμορία της μιζέριας”(όπως βάφτισε ο Άδωνης το Συντονιστικό), κέρδισε την αυτοδυναμία στο σωματείο».9
Για την Αριστερά της νίκης
Οι αγώνες του εργατικού κινήματος δεν είναι στενά «συνδικαλιστικοί». Είναι δύναμη πολιτική και αυτό φαίνεται και στο αντιπολεμικό κίνημα, στην αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη, στο αντιρατσιστικό κίνημα αλλά και σε όλες τις μάχες όπως ο αγώνας για τα Προσφυγικά.
Η συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς στην πλατεία Κλαυθμώνος έκλεισε με ομιλίες από τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Παροικίας Μοχάμεντ ελ Σαγιέντ, την πρόεδρο του σωματείου του Αγ.Σάββα Κατερίνα Πατρικίου, την Αργυρή Ερωτοκρίτου από το Γ.Σ. της ΟΕΝΓΕ και δυο αγωνίστριες από την κατάληψη των Προσφυγικών. Αναδείχθηκε με αυτόν τον τρόπο η ενότητα ανάμεσα σε όλα τα μέτωπα, τον κόσμο που διαδηλώνει ενάντια στην ισραηλινή επίθεση στο στόλο Global Sumud Flotilla, τους χιλιάδες συμπαραστάτες του Τζαβέντ Ασλάμ που καταγγέλλουν την απόπειρα άρσης του ασύλου για τον πρόεδρο της Πακιστανικής Κοινότητας, τους απεργούς που απαιτούν αυξήσεις και προσλήψεις αλλά και τους καταληψίες που ανοίγουν μέτωπο για εργατική απάντηση στην κρίση στέγης.
Πολιτικά αυτή η ριζοσπαστικοποίηση ενισχύεται από τις εμπειρίες του 2015 και τη συμβουλή του Μαρξ για την Ιστορία. Ο Μαρξ έγραφε στο έργο του «Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη» πως η ιστορία επαναλαμβάνεται, την πρώτη φορά σαν τραγωδία, τη δεύτερη σαν φάρσα. Το βιβλίο εκείνο γράφτηκε την περίοδο από τον ∆εκέµβρη του 1851 ως το Μάρτη του 1852. Ο τίτλος συνδέει το πραξικόπηµα του Λουδοβίκου Βοναπάρτη στις 2 ∆εκέµβρη 1851 µε το αντίστοιχο πραξικόπηµα της 18ης Μπρυµαίρ του 1799 του (θείου) Μεγάλου Ναπολέοντα που τον είχε οδηγήσει στον Αυτοκρατορικό θρόνο. Αλλά, αυτή η σύνδεση έχει µόνο ειρωνικό χαρακτήρα. Με αφορµή αυτή την «ιστορική επανάληψη των γεγονότων και των προσώπων», ο Μαρξ διατυπώνει τη γνωστή ρήση:
«Ο Χέγκελ κάνει κάπου την παρατήρηση ότι όλα τα µεγάλα κοσµοϊστορικά γεγονότα και πρόσωπα παρουσιάζονται σα να λέµε, δυο φορές. Ξέχασε όµως να προσθέσει: τη µια φορά σαν τραγωδία, την άλλη σαν φάρσα. Ο Κοσιντιέρ αντί του ∆αντόν, ο Λουί Μπλαν αντί του Ροβεσπιέρου, οι ορεινοί του 1848 - 1851 αντί των ορεινών του 1793 - 1795, ο ανεψιός αντί του θείου».10
Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κερδίσει τις εκλογές του 2015 χάρη στο κύμα των αγώνων ενάντια στα Μνημόνια που είχε τσακίσει τον δικομματισμό ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και την συγκυβέρνηση των ΣαμαροΒενιζέλων 2012-2014. Η εμπειρία, όμως, από την «κυβερνώσα αριστερά» ήταν πραγματικά τραγωδία. Ο κόσμος έδωσε 62% στο ΟΧΙ στο δημοψήφισμα το καλοκαίρι του 2015, αλλά ο Τσίπρας προχώρησε να υπογράψει το τρίτο Μνημόνιο φορτώνοντας τα βάρη για τη διάσωση των τραπεζών και των καπιταλιστών στις πλάτες της εργατικής τάξης.
Δεν περιορίστηκε εκεί. Έφτασε να εφαρμόζει τα κλειστά σύνορα της ΕΕ-φρούριο χτίζοντας φράχτη στον Έβρο και ανοίγοντας τη συνεργασία με την Frontex που σήμανε πνιγμούς προσφύγων και μεταναστών. Προχώρησε τη συμμαχία με τον Τραμπ και το Νετανιάχου, το δίδυμο της Γενοκτονίας σε βάρος των Παλαιστίνιων. Έστρωσε το δρόμο για τη νίκη του Μητσοτάκη και την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας που απογείωσε όλα τα εγκλήματα στα Τέμπη, στην Πύλο, στη Γάζα.
Ακόμη και σαν αντιπολίτευση μετά το 2019, η ηγεσία Τσίπρα στον ΣΥΡΙΖΑ σημαδεύτηκε από τη συστηματική προσαρμογή προς τα δεξιά φτάνοντας στην ιλαροτραγωδία της διαδοχής από τον Κασσελάκη το 2023. Το σύνθημα που συνοψίζει όλη εκείνη τη διαδρομή είναι το «Δεξιότερα Κουροπάτκιν». Ο Κουροπάτκιν ήταν ο στρατηγός του Τσάρου που έχασε τον πόλεμο της Ρωσίας απέναντι στην Ιαπωνία λίγο πριν από την επανάσταση του 1905.
Κουβαλώντας αυτές τις εμπειρίες, ένα μεγάλο τμήμα της σημερινής ριζοσπαστικοποίησης αναζητάει προοπτική για να φτάσει η ανατροπή της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας πέρα από τις υποσχέσεις για επιστροφή στην «κυβερνώσα αριστερά». Για να μην ζήσουμε «την πρώτη φορά τραγωδία, τη δεύτερη φορά παραμύθια της Ιθάκης».
Το «Μανιφέστο για τη Συμπαράταξη της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας» που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας επαναλαμβάνει για πολλοστή φορά μια συρρικνωμένη υπόσχεση για «καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο». Όπως παρατηρεί ένας παλιός του συνεργάτης
«η διακήρυξη συνθέτει τα πολύ μετριοπαθή τμήματα των τριών ιστορικών ρευμάτων, δηλαδή όσα μπορούν θεωρητικά να υπαχθούν σε ένα εγχείρημα «προοδευτικής διακυβέρνησης». Αλλά, αυτό δεν συνιστά ούτε (θεωρητική) «σύγκλιση» ούτε (πολιτική) «συμπαράταξη». Περισσότερο μοιάζει με μια εκλογίκευση της προσπάθειας του «νέου κόμματος».11
Το μανιφέστο απορρίπτει την επιλογή μεταρρύθμιση ή επανάσταση ως «ξεπερασμένη» και αντιπροτείνει μια προσπάθεια για «διεύρυνση των ορίων του εφικτού». Ξέρουμε πολύ καλά από την πικρή εμπειρία ότι στον καπιταλισμό τα «όρια του εφικτού» τα καθορίζει η κυρίαρχη τάξη των καπιταλιστών με την οικονομική της δύναμη και τον έλεγχό της στους κρατικούς μηχανισμούς και στα ΜΜΕ. Απόπειρα διεύρυνσης των ορίων σε συνεργασία μαζί τους δεν αποδείχθηκε εφικτή ποτέ και πουθενά.
Ιστορικά, οι κυβερνήσεις των Λαϊκών Μετώπων στη Γαλλία και στην Ισπανία προσπάθησαν να κερδίσουν κατακτήσεις αποδεχόμενες ότι η ανατροπή του καπιταλισμού πρέπει να περιμένει για κάποιο αόριστο μέλλον. Στη Γαλλία οι κατακτήσεις της αρχικής περιόδου ποδοπατήθηκαν άγρια και η ίδια η κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου έφτασε να παραδώσει την εξουσία στον συνεργάτη των Ναζί στρατάρχη Πεταίν. Στην Ισπανία, το φρενάρισμα του εργατικού κινήματος στα όρια του «εφικτού» σήμανε την ήττα από τους φασίστες του Φράνκο.
Σήμερα ο Τσίπρας εμφανίζεται πρόθυμος να αναζητήσει τα όρια παρέα με τον Μαρινάκη και τον Μελισσανίδη που του προσφέρουν προβολή μέσα από τα ΜΜΕ που ελέγχουν. Το πού φτάνουν τέτοια «όρια» μας το είπε κραυγαλέα ο Μαρινάκης όταν καλούσε δημόσια από το Λονδίνο για έλεγχο των Στενών του Ορμούζ:
«Η παρέμβαση του Βαγγέλη Μαρινάκη, που ζητάει μια διεθνή συμμαχία για τον έλεγχο των στενών του Ορμούζ, έρχεται να αναδείξει πόσο βαθιά είναι χωμένος ο ελληνικός καπιταλισμός μέσα στον πόλεμο του Τραμπ και του Νετανιάχου στην πιο κρίσιμη καμπή του.
Το μεγάλο αφεντικό του εφοπλισμού, με άρθρο του σε εφημερίδα του Λονδίνου, περηφανεύεται ότι «οι εταιρείες μας, Capital Clean Energy Carriers Corp, η μεγαλύτερη εισηγμένη σε αμερικανικό χρηματιστήριο κάτοχος πλοίων μεταφοράς LNG, και η Capital Tankers Corp, μεγαλοκάτοχος τάνκερ, αντιπροσωπεύουν μέρος του πιο στρατηγικά σημαντικού τονάζ στο παγκόσμιο σύστημα ενέργειας».
Από τα ύψη αυτής της ιδιοκτησίας προτείνει: «Αυτή η στιγμή απαιτεί μια επίσημη συμμαχία ανάμεσα στους μεγαλύτερους εφοπλιστές του κόσμου, τις πετρελαιοπαραγωγικές χώρες του Κόλπου και τις ΗΠΑ με μοναδικό άμεσο στόχο την αποκατάσταση των ροών ενέργειας από τον Κόλπο προς τις παγκόσμιες αγορές εξασφαλίζοντας την ασφαλή διέλευση των πλοίων μας και προσφέροντας εγγυήσεις ότι ο κόσμος δεν θα βρεθεί ξανά όμηρος».
Η «στιγμή» που έρχεται αυτή η πρόταση είναι η ώρα που ο Τραμπ ζητάει από το ΝΑΤΟ να στείλει στόλο στα στενά του Ορμούζ και τα κράτη-μέλη της ΕΕ προετοιμάζονται για να επεκτείνουν την παρουσία της ναυτικής επιχείρησής τους από την Ερυθρά Θάλασσα στον Περσικό Κόλπο. Οι φρεγάτες του Μητσοτάκη και του Δένδια ήδη πρωταγωνιστούν σε αυτή την επιχείρηση από την Κύπρο μέχρι το Άντεν».12
Είναι επείγον να συγκροτήσουμε τη δύναμη της Αριστεράς που απορρίπτει αυτά τα σχέδια.
Για να πάρει τον έλεγχο η εργατική τάξη
Μέσα σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, είναι αναγκαία μια βασική επιλογή. Υποτάσσονται οι επιλογές μας στις σκοπιμότητες της μάχης των εκλογών ή ξετυλίγονται με γνώμονα τις ανάγκες του εργατικού κινήματος; Για να κερδίσει τις μάχες του ενάντια στον πόλεμο και τους εξοπλισμούς, ενάντια στην ακρίβεια και τη διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών, ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις που δολοφονούν, ενάντια στο ρατσισμό και τα κλειστά σύνορα, ενάντια στον σεξισμό και τις διακρίσεις με βάση το φύλο και τις σεξουαλικές προτιμήσεις.
Για να τσακίσει την κυβέρνηση και να ανοίξει την προοπτική για μια κυβέρνηση που θα επιβάλει δημόσιο έλεγχο στις τράπεζες και όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις, μια κυβέρνηση όπου τον έλεγχο θα τον έχει η εργατική τάξη και όχι η Βουλή των «αντιπροσώπων» που δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε άλλο πέρα από τους χορηγούς τους.
Η ηγεσία του ΚΚΕ υποκλίνεται φραστικά στην ανάγκη για να μπουν οι ζωές μας πάνω από τα κέρδη, αλλά στην πράξη υποτάσσει τις επιλογές της στο στόχο της εκλογικής ενίσχυσης. Μία προς μία οι επιλογές της λογοδοτούν εκεί. Το φοιτητικό κίνημα με τις καταλήψεις πριν από δυο χρόνια έφερε το ΚΚΕ πρώτη δύναμη στις φοιτητικές κάλπες, αλλά από τότε μπήκε φρένο στις καταλήψεις. Πρώτη δύναμη αναδείχθηκε και στη ΔΟΕ και στην ΑΔΕΔΥ, αλλά οι εκπαιδευτικοί και όλοι οι εργαζόμενοι στο δημόσιο μένουν ακάλυπτοι στους αγώνες που δίνουν ενάντια στην «αξιολόγηση», τη διάλυση της Παιδείας και της Υγείας. Όσο για τους αγρότες, το πιο μεγάλο κίνημα μπλόκων έκλεισε με υποσχέσεις του ΚΚΕ για κλιμάκωση που δεν ήρθε ποτέ.
Η διάκριση ανάμεσα σε ένα «μάξιμουμ» πρόγραμμα που ανήκει στο μακρινό μέλλον και στο καθημερινό πρόγραμμα πάλης που γίνεται «μίνιμουμ», είναι μια διάκριση που ανήκει στις παραδόσεις της σοσιαλδημοκρατίας. Για να την υπερβούμε χρειαζόμαστε δυνατό επαναστατικό κόμμα που επιμένει ότι η εργατική τάξη είναι ο ιστορικός νεκροθάφτης του καπιταλισμού και οργανώνει για να αξιοποιήσει τη δύναμή της. Η εναλλακτική απέναντι στο «μανιφέστο» του Τσίπρα είναι η αναγνώριση ότι το Κομμουνιστικό Μανιφέστο του Μαρξ και του Ένγκελς παραμένει Μανιφέστο του 21ου αιώνα και καθοδηγεί τις επιλογές μας.
Αυτή είναι η στρατηγική επιλογή του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος και είναι η αφετηρία για να ανταποκριθούμε στα καθήκοντα και τις απαιτήσεις του κόσμου που παλεύει για να ξηλώσει την κυβέρνηση των εγκλημάτων και να κάνει την ανατροπή της αντικαπιταλιστική.
Σημειώσεις
1. STOP στους Patriotισμούς του Δένδια, Εργατική Αλληλεγγύη 1717, 07/04/2026, https://ergatiki.gr/article.php?id=38004&issue=1717
2. «Μέτρα στήριξης»: Ψίχουλα - και οι τελικοί αποδέκτες γνωστοί, Εργατική Αλληλεγγύη 1720, 29 Απρίλη 2026, https://ergatiki.gr/article.php?id=38083&issue=1720
3. Κοίτα ποιοι μιλάνε για “παθογένειες”, Εργατική Αλληλεγγύη 1717, 07/04/2026, https://ergatiki.gr/article.php?id=38003&issue=1717
4. Μακάριος Λαζαρίδης: Κυβέρνηση απατεώνων «αξιολογητών», Εργατική Αλληλεγγύη 1719, 22/04/2026, https://ergatiki.gr/article.php?id=38050&issue=1719
5. Μαρία Στύλλου, Αυτοί θέλουν αλλά έχουν δυσκολίες και εμείς δεν τους αφήνουμε, Σοσιαλισμός από τα κάτω Νο136, Σεπτέμβρης-Οκτώβρης 2019, https://socialismfrombelow.gr/article.php?id=1181&issue=136#gsc.tab=0
6. 28 Μάρτη - Διεθνής ξεσηκωμός, Εργατική Αλληλεγγύη 1716, 01/04/2026, https://ergatiki.gr/article.php?id=37978&issue=1716
7. Στο ίδιο
8. Στέλιος Μιχαηλίδης, Οι απεργοί των Δήμων δείχνουν τον δρόμο, Εργατική Αλληλεγγύη 1720, 29/04/2026, https://ergatiki.gr/article.php?id=38093&issue=1720
9. Άγιος Σάββας: Νίκη για την αντικαπιταλιστική Αριστερά και τους εργαζόμενους, Εργατική Αλληλεγγύη No 1717, 07/04/2026, https://ergatiki.gr/article.php?id=38005&issue=1717
10. Καρλ Μαρξ, Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, έκδοση στα ελληνικά, Σύγχρονη εποχή. Παρουσίαση στο περιοδικό Σοσιαλισμός από τα κάτω Νο 145, https://socialismfrombelow.gr/article.php?id=1296&issue=145#gsc.tab=0
11. Χριστόφορος Βερναρδάκης, https://www.facebook.com/xvernard
12. Αυτοί παγκοσμιοποιούν τον πόλεμο, Εμείς παγκοσμιοποιούμε την αντίσταση, Εργατική Αλληλεγγύη 1714, 18/03/2026, https://ergatiki.gr/article.php?id=37913&issue=1714